Demokracja, jak sama nazwa mówi "władza ludu", posiada jedną podstawową słabość. Jest nią umiejętność wyboru uczciwych i kompetentnych przedstawicieli, którzy w imieniu tego ludu sprawowali będą władzę w okresie kadencji. Ważne, aby te osoby były jednocześnie i kompetentne, znające się na rzeczy, i uczciwe.

Nawet najuczciwszy człowiek bez wiedzy i umiejętności, po otrzymaniu realnej władzy albo narobi szkód, albo nie zrobi nic. Z kolei najmądrzejszy i najbardziej fachowy, ale nieuczciwy, przysporzy swoim wyborcom tylko kosztów i ciężarów. Dzisiaj dla zobrazowania częstych w demokracji złych wyborów, zamieszczamy fragment wiersza Jana Brzechwy. Ze względu na oszczędność miejsca nie zachowaliśmy oryginalnego układu tekstu.

Szelmostwa lisa Witalisa
J.Brzechwa - fragment

...
Jak co rok w Zielone Święta Zgromadziły się zwierzęta Dla obioru prezydenta.
Jest to taka ważna sprawa, Że zwierzęce wszystkie prawa,
Dzień ten czynią dniem przymierza: Zwierz na zwierza nie uderza,
Gęś jest pewna swego pierza, Pies nie czai się na jeża,
Owca może wyjść ze stada - Nikt nikogo nie napada. Kot nie drapie, wilk nie zjada,
Nawet zając, choć ma pietra, Z odległości kilometra
Obserwuje te wybory, Nawet mysz wychodzi z nory, Nawet tchórz ze strachu chory
Na wybory śpieszy żwawo, Bo mu wolno. Bo ma prawo.
Lis Witalis, wielki szelma, Łypie białkiem swego bielma,
Pręży ogon znakomity, Zwisający na kształt kity,
I w tyrolskim kapeluszu Krąży pełen animuszu.
Tu do wilka się przymili I coś szepnie, tam po chwili
Do niedźwiedzia chyłkiem sunie, Jakieś słówko rzuci kunie,
Chytrze mrugnie do jelenia, Jeża muśnie od niechcenia,
Mysz ogonem połaskocze, Mimochodem, Bóg wie o czym,
Porozmawia chwilkę z rysiem. - Świetnie, lisie Witalisie!
Wszyscy myślą: 'A to szelma! Jakiś w tym, widocznie, cel ma'
Już najstarszy wilk buławą, Machnął w lewo, machnął w prawo;
Takie jest zwierzęce prawo.
Już wybory rozpoczęte - Któż zostanie prezydentem?
Lis spryciarzem był bezsprzecznie, Więc o głos poprosił grzecznie,
Wszedł na pień i w słowach kilku Tak powiedział: - Zacny wilku,
I wy, wszyscy tu zebrani, Tak przeze mnie szanowani,
Albo mówiąc wprost - zwierzęta! Macie wybrać prezydenta.
Czyż jest ktoś, kto nie pamięta Zasług lisa Witalisa? W pięciu tomach ich nie spisać!
Otóż ja przed wielu laty, Gdym był młody i bogaty,
W ciągu jednej tylko wiosny, Zasadziłem tutaj sosny,
Buki, dęby - niemal wszystko, By zwierzętom dać schronisko!
Dla was szereg lat z zapałem, Drób w kurnikach hodowałem,
Dla was w chlewach tuczę wieprze, Byście mieli życie lepsze.
Jestem waszym dobrodziejem, A sam nie śpię, a sam nie jem,
Tylko myślę dniem i nocą, Jak zwierzętom przyjść z pomocą...
Mruknął niedźwiedź do sąsiada: - Co tu gadać - dobrze gada!
Szepnął borsuk: - Jaka swada, Jaka dykcja i wymowa, To przynajmniej tęga głowa!
A tymczasem lis po chwili Ciągnął dalej: - Moi mili,
Nie namawiam, ale radzę: Jeśli dziś otrzymam władzę, Daję słowo, że zasadzę
W ciągu pięciu dni na piasku Drzewa mego wynalazku.
Już nie szyszki, nie żołędzie, Ale rosnąć na nich będzie
Schab wędzony i pieczony, Boczki, szynki, salcesony,
Mortadela i serdelki, Mięs przeróżnych wybór wielki,
Nawet prosię w galarecie, Jeśli tylko zapragniecie.
Wszystkim oczy aż zabłysły: - Lis niezgorsze ma pomysły,
Niech zostanie prezydentem! - Czy przyjęte? - Tak! Przyjęte!
Niedźwiedź objął go za szyję I zawołał: - Niech nam żyje!
- Żyj nam, lisie Witalisie! - Powtórzyły za nim rysie, Kuny, tchórze i jelenie
Oraz całe zgromadzenie.
Po wyborach zgodnie z prawem Lis od wilka wziął buławę
I do domu cztery kozły Z wielką pompą go zawiozły.
Kiedy jechał leśną drogą, Wpierw widziano jego ogon,
Co jak ruda chmura zwisa, A dopiero potem - lisa.
...