Instytucja zasiedzenia uregulowana jest w Kodeksie Cywilnym w art., 172-176; związane z tym zagadnieniem są także przepisy Kodeksu Cywilnego o posiadaniu t.j. 336 - 352. Zasiedzenie związane jest z posiadaniem nieruchomości przez osobę nie będącą właścicielem nieruchomości przez określony czas jak właściciel.

Posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa jej własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od dwudziestu lat jako posiadacz samoistny (faktycznie włada nieruchomością jak właściciel), chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze, natomiast po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.

Przepis różnicuje konieczność upływu czasu - dwadzieścia lub trzydzieści lat - stanowiąc, iż dwadzieścia lat posiadania jak właściciel wystarczy do nabycia własności nieruchomości, jeżeli posiadacz nabył posiadanie w dobrej wierze; trzydzieści lat posiadania jak właściciel jest terminem, po upływie którego posiadacz nabywa własność nieruchomości chociażby nabył jej posiadanie w złej wierze - przy zachowaniu warunku, iż powinien posiadać nieruchomość jak właściciel.

W celu nabycia własności (np. nieruchomości) w drodze zasiedzenia wystarczy upływ odpowiedniego okresu, jednak po upływie tego okresu należy złożyć odpowiedni wniosek do Sądu w celu stwierdzenia przez Sąd zasiedzenia nieruchomości. Wobec tego niezbędna wydaje się pomoc profesjonalnego pełnomocnika.